Een ondernemer, bedrijf of instelling sluit met een STRAC een contract af, waarbij de masseur tegen betaling stoelmassage verricht bij werknemers, met het doel stressgerelateerde klachten op de werkplek te voorkomen, weg te nemen of te verminderen. De spanningen kunnen aanleiding geven tot klachten zoals bijvoorbeeld rugklachten, RSI /CANS en/of een algemeen verminderd welzijnsgevoel.

Teneinde deze klachten te verminderen worden hoofd, nek, schouders, heupen, armen en handen gemasseerd. De behandeling duurt ongeveer 15/20 minuten en vindt plaats op de werkplek, in een speciaal daarvoor ontworpen ergonomische stoel.

Per behandeling wordt een bedrag aan de werkgever in rekening gebracht.

Wetgeving en omzetbelasting iz. het aanbieden van stoelmassages op de werkplek:

a. Is de ondernemer de afnemer van de onderhavige prestatie? zo ja,
b. Kan hij de voorbelasting ter zake in aftrek brengen? zo ja,
c. Is het Besluit uitsluiting aftrek omzetbelasting 1968 (hierna: het BUA) van toepassing?

A. De werkgever contracteert en betaalt de masseur. De werkgever kan gelet op het contract met de masseur en het genot dat hij van de prestaties heeft, worden aangemerkt als de afnemer van de prestaties.

B. De ondernemer heeft om die reden op grond van artikel 15 van de Wet op de omzetbelasting 1968 recht op aftrek van voorbelasting.

C. De massages hebben onder meer tot doel spanningen weg te nemen en het algemene welzijnsgevoel van de werknemers te bevorderen. De werknemers kunnen met deze massage (ook buiten de werksfeer om) gebaat zijn. Dit mogelijke consumptieve element acht ik onder de gegeven omstandigheden evenwel volstrekt ondergeschikt aan het belang dat de werkgever daarvan heeft. De werkgever hoopt en verwacht immers dat door de massages ziekteverzuim wordt voorkomen of verminderd. De massagediensten zijn derhalve geen personeelsvoorzieningen zoals bedoeld in het BUA, zodat de aftrek van voorbelasting niet wordt uitgesloten.

Is er sprake van een vrije ARBO-verstrekking, als bedoeld in artikel 43, tweede lid, van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001, als werknemers in de gelegenheid worden gesteld om een stoelmassage door een daartoe erkend bedrijf te ondergaan?

Bij deze stoelmassage gaat het om drukpuntmassage ter bevordering van de lichamelijke conditie en ter voorkoming van aan het werk gerelateerde ziekten, zoals stress en RSI/CANS. Een werkgever is op grond van artikel 3, eerste lid, aanhef en onderdeel b, van de Arbeidsomstandighedenwet 1998 gehouden een zo goed mogelijk arbeidsomstandighedenbeleid te voeren, waarbij de gevaren en risico's voor de gezondheid van de werknemer zoveel mogelijk worden beperkt. Tevens moet de werkgever op grond van artikel 4, eerste lid, van de genoemde wet een ziekteverzuimbeleid voeren, waarvan het zoveel mogelijk voorkomen van ziekte van werknemers onderdeel uitmaakt. Het is mogelijk dat een werkgever een ARBO-plan opstelt waarvan de stoelmassage in redelijkheid deel uitmaakt met het oog op het verkleinen van de kans dat werknemers beroepsziekten krijgen als stress, burn-out en RSI.

Een ARBO-plan is overigens meer dan alleen de werknemer de gelegenheid bieden van stoelmassage. Voorop staan het door de werkgever zorgen voor een goede werkplek, het geven van goede voorlichting over de noodzaak van het voorkomen van beroepsziekten en het aan de werknemer bieden van voldoende rustmogelijkheden. Uit een dergelijk plan kan logischerwijs voortvloeien dat bij bepaalde werknemers vanwege hun werk stoelmassage nodig, althans gewenst is.

Ten opzichte van die werknemers heeft de werkgever vervolgens in feite een arbeidsrechtelijke verplichting tot het verstrekken van stoelmassage. Hieraan is inherent dat de stoelmassage in de werktijd plaatsvindt en dat geen eigen bijdrage van de werknemer wordt gevraagd (overeenkomstig artikel 44 van de Arbeidsomstandighedenwet 1998).

Gelet op het voorgaande en op artikel 43, tweede lid, van de Uitvoeringsregeling loonbelasting 2001, is een stoelmassage een vrije verstrekking, indien:

a. de werkgever een ARBO-plan heeft;
b. de stoelmassage daar in redelijkheid deel van uitmaakt;
c. de stoelmassage tijdens werktijd plaatsvindt;
d. de werknemer geen eigen bijdrage is verschuldigd;
e. er geen sprake is van aanmerkelijke privébesparing voor de werknemer.

Indien niet aan deze voorwaarden is voldaan, behoort, gelet op artikel 13, eerste en derde lid, van de Wet op de loonbelasting 1964, de waarde in het economische verkeer van de stoelmassage, verminderd met een eventuele werknemersbijdrage, tot het loon.

Bron: Ministerie van Financiën